Alaçatı: Bohem Rapsodi

Kimi arasanız burada, Arnavut kaldırımlı sokaklarında iğne atsanız yere düşmüyor. Otellerde yer bulmak neredeyse imkânsız. Bu küçük kasaba, sıcaktan kavrulan yaz günlerinde püfür püfür esen rüzgârı, sörfçülerin göz bebeği 'yufka' gibi denizi, Rum kültürünü yitirmemiş daracık sokakları, cumbalı taş evleri, birbirinden güzel butik otelleri, bohem hayat tarzı ve elbette sakızlı muhallebisiyle misafirlerini bekliyor.

Herkes hemfikir ki Alaçatı bu yazın da en popüler adreslerinden biri. Eskiden sessiz sakin bir yer olan Alaçatı'da artık hafta sonlarında yürümek bile zor... Üstelik son iki yılda açılan otel ve restoranların sayısı son 5 yılda açılanların neredeyse iki katı. Bir zamanlar Çeşme'de yaşayanların ya da yazlığı olanların pazarından taze sebze, meyve almak için uğradığı kendi halinde küçük bir kasabayken bir anda Çeşme'den daha "in" hale gelen Alaçatı, nasıl oldu da böylesine popüler oldu? En yakın plajın 4 kilometre uzakta olduğu, "Deniz ayağımın dibinde olsun" diyenlerin yıllar boyu uzak durduğu Alaçatı, bu dezavantajını yıllar içinde avantaja çevirmeyi bildi. Tatil siteleri, gösterişli villalar, çirkin beton bloklar dikilmedi bu kasabaya. Son birkaç yıldır televizyonlarda gördüğümüz tanıdık simalarla ününü iyice pekiştiren bu küçük kasaba, gözde tatil merkezlerinin gösterişinden, kalabalığından kaçan bohem ruhların sığınağı oldu. Tabii sörf meraklılarını da unutmamak gerek. Sörfçüler açısından dünyanın 7 önemli parkurundan biri sayılıyor burası. Zira Alaçatı'yı ilk keşfedenler de Avrupalı rüzgâr sörfçüleriydi. Birbiri ardına açılan sörf okulları bu sporun meraklılarını Alaçatı'ya çekti, arkası da hızla geldi. Ancak ne kadar büyürse büyüsün ruhunu kaybetmeyen bir kasaba oldu Alaçatı. Gerçekten de burası sabahlara kadar yemeklerin sürdüğü, deyim yerindeyse eğlencenin cılkının çıkmadığı, özgün bir hayat tarzını yaşayan ve yaşatan bir yer olmaktan hiç vazgeçmedi. İşte sörfüyle, mutfağıyla, sokakları, insanlarıyla Alaçatı.