Yalnızlık zor şekerim...
Nihal Bengisu Karaca yazdı
(...) “Şekerim, Allah aşkına, ne işimiz olur bizim Filistin’le? Ayetel Mursi’yle, Rabia denen kadınla filan. Bunlar evli mi sevgili mi nedir, takip de edemedim, tatildeydim biliyosun...
Ne cüretle kalkıp ‘Siz adam öldürmeyi de iyi bilirsiniz’ filan dersin bi kere ? Ne cüretle ‘one minute’ çekersin. Ben demiştim ama, İsrail küçük Amerika, bunu bize ödetirler Ferit, demiştim. Bu işte bir yalnızlık var demiştim o gün. Neymiş, İsrail Filistinlileri öldürüyormuş. So what? İsrail güçlü, adamların arkasında Amerika var. Amerika ile de iyi geçinmek lazım öyle değil mi? Bak bunu bile öngöremediler. Bi’ de Suriye çıktı şimdi... Neymiş, Esad zalimmiş. Aramızda kalsın, adam haklı. ‘Bizim mücadelemiz İslamcılarla’ demedi mi? Bir kere taa oradan, kafadan on puan... Hayır, bi’ de, 100 bin insan ölmüş filan. Ee? Her yıl yetersiz beslenme nedeniyle yüz binlerce bebek ölüyor. Kasıyor muyuz? Hayır. Okay, üzüldük tamam. Ama hayatın şeysi bu. Taaa fizandaki Suriye’de taraf yaptılar bizi kardeş, burnumuzun dibi yaa, korkuyorum inan ki. Karışmayacaktık hiç, bak yalnız kaldık işte. Bi’ de kalkmışlar Amerika üstüne düşeni yapmalı filan diyorlar. Her şey bir yana Esma’ya kıyamam ayol. Bi’ bizimkilerin eşlerine bak, bir de zalim dedikleri Esad’ın eşine bak. Kadın su gibi.
O da değil, bu insanlarda hiç şuur yok şekerim. Amerikan emperyalizmi diye bir keyword’leri yok. Biz eylül-ekim, yine sahadayız, tammm da bu yüzden! Emperyalizme direnmek lazım. Ah Atam ah. Gel gör, sen bize bağımsız tek başına ayakta durabilen bir yurt bıraktın ama bunlar tek başlarına ayakta durmaya kalkıyorlar. Neymiş bi’ de Kanal İstanbul yapılacakmış, dev tankerler artık öyle Boğaz’dan geçmeyecekmiş... Bedava geçtikleri yeri bırakıp senin salak salomanje kanalından geçerler mi ayol? O kadar bağımsız değiliz sonuçta. Yani tamam Atam bize bağımsız bir yurt emanet etti ama bu kadar da bağımsız olun dememiştir diye düşünüyorum. Bağımsızlığın da bi’ şeyi var... Ne dedin, anlamadım? Neresi çelişki? Yaa bir kere de beni anla yaa.
Tutturdular 3. havalimanı... Ayıp olmuyor mu öyle Lufthansa‘yı Afrika destinasyonlarından etmek, British
Airways’e çalım atmak? Hayır insanda biraz ahde vefa olur, biraz centilmenlik olur... Bak neyi hatırladım: Eskiden ne güzeldi. Londra’ya gider, bavulları doldurur gelirdik. Shetlant kazak bir tek bizde olurdu. Şimdi bu işlerin de tadı kalmadı. Türkiye’nin çivisi çıktı. Her önüne gelen business class’ta, bir başörtülü bile benim parfümümü kullanabiliyor? Hayır bari taşıyabilseler... O da yok. Hem neden artıyor bu uçuşlar, bu sayılar, bu limanlar? Ne işi var işadamlarımızın Senegal’de, Gana’da, Nijer’de, Ukrayna’da, Türk cumhuriyetlerinde? Dikkat et bu adam hep ya karalarla ya çekiklerle ya Araplarla. Portföyünde normal insan yok resmen.
Neymiş, ekonomik açılımmış. Krizi de böyle atlatmışız filan. Bana mı sordun? Belki ben öyle kolayca atlatmak istemiyorum? Belki kendimi gerçekleştirmem lazım ve bunun için salçayı idareli kullanmak gibi deneyimler yaşamalıyım? Döndük dolaştık Kürdistan’a dost olduk iyi mi? Barzani kim yaaa? Neymiş bir sürü anlaşma imzalamışız. Hepi topu 7 tanecik, enerji anlaşması. Sen o renksiz hayatınla neyin enerjisinin peşindesin yaa. O insanın içinde olmalı bi’ kere. Değilse ağrısız başım tuzsum aşım diye anca dua et sen. Ay bir söz daha vardı bak çok severim, neydi... Hah hatırladım: Dünya yansa bir kalbur samanım yanmaz. Buraya uymadı ama bana uyar. Naapiim, öyleyim. Ama şu yalnızlık işi tatsız. Ben kimseye Hale’nin ülkesi de yalnız kaldı dedirtmem! Bak senden bir şey istiycem: Başbakan’ı golf oynarken hayal etsene. Edemedin değil mi? İşte bak kendin gördün. Bazı insanlar yalnızlığı hak ediyor. Ama olan bize oluyor!”
