(...) “Şekerim, Allah aşkına, ne işimiz olur bizim Filistin’le? Ayetel Mursi’yle, Rabia denen kadınla filan. Bunlar evli mi sevgili mi nedir, takip de edemedim, tatildeydim biliyosun...
Ne cüretle kalkıp ‘Siz adam öldürmeyi de iyi bilirsiniz’ filan dersin bi kere ? Ne cüretle ‘one minute’ çekersin. Ben demiştim ama, İsrail küçük Amerika, bunu bize ödetirler Ferit, demiştim. Bu işte bir yalnızlık var demiştim o gün. Neymiş, İsrail Filistinlileri öldürüyormuş. So what? İsrail güçlü, adamların arkasında Amerika var. Amerika ile de iyi geçinmek lazım öyle değil mi? Bak bunu bile öngöremediler. Bi’ de Suriye çıktı şimdi... Neymiş, Esad zalimmiş. Aramızda kalsın, adam haklı. ‘Bizim mücadelemiz İslamcılarla’ demedi mi? Bir kere taa oradan, kafadan on puan... Hayır, bi’ de, 100 bin insan ölmüş filan. Ee? Her yıl yetersiz beslenme nedeniyle yüz binlerce bebek ölüyor. Kasıyor muyuz? Hayır. Okay, üzüldük tamam. Ama hayatın şeysi bu. Taaa fizandaki Suriye’de taraf yaptılar bizi kardeş, burnumuzun dibi yaa, korkuyorum inan ki. Karışmayacaktık hiç, bak yalnız kaldık işte. Bi’ de kalkmışlar Amerika üstüne düşeni yapmalı filan diyorlar. Her şey bir yana Esma’ya kıyamam ayol. Bi’ bizimkilerin eşlerine bak, bir de zalim dedikleri Esad’ın eşine bak. Kadın su gibi.