"Kaybeden özür dilesin"

“Rüyalarımın beldesi İstanbul’u bütün güzelliğiyle bir anda görmeye belki dayanamam diye, onunla ilk kez gecenin sabaha evrildiği alaca aydınlıkta, savrulan karların yüzleri ustura gibi kestiği bir vakitte merhabalaştım. Bir buçuk günün ardından, döşemesi yırtık koltuğuna iliştiğim otobüsün derin uykularla ağırlaşan sigara ve ayak kokusu ruhumu bunaltmıştı. Hani bülbül gülün açılışını görebilmek için gece boyunca gözlerini açık tutar, şevk ile beklermiş ya, o gece ben dahi sevgiliyi bir an evvel görmek ve o ilk görüş anını kaçırmamak için, gözlerimi kapatmamış ve tabii yorgunluktan bitap düşmüştüm ki fırtınayla buğulanmış camların ardından gözüme bir yol levhası ilişti. İçimden bir an şöyle geçirmiştim: ‘Rabbim! Bu üç milyonuniçine tek başıma giriyorum. Ne akraba, ne yoldaş, ne dost... Artık benim tanıdığım Sen ol!’”