SEYRETMEYEYİM diyordum o intihar öncesi videosunu; kendimden büyük bir parça bulacağımı biliyordum o çocukta, kendi beyaz Türk dünyamın bir parçası olduğunu seziyordum. Yaşımız tutsa arkadaşım ya da kardeşim olabilirdi, şimdi onu seyrederken düşündüm de çocuğum da olabilirdi; hayata karşı tavrı, sanki onu ben yetiştirmişim gibiydi.
Bütün bunları seziyordum; bu yüzden seyretmemem gerekiyordu o videoyu, seyredersem ruhen bir darbe alacağımı biliyordum, ama dayanamadım, insani zayıflığıma yenik düşüp korkarak da olsa seyretmeye başladım. “Bu çocukla aynı tür kitapları okuduk herhalde, hayat tarzlarımızın bu kadar benzemesi, bu konuda okuyup düşünmeden mümkün değil” diye içim ürpererek düşündüm.