İlişkide kendini yok eden kadınlar

Aşk bir şaşkınlık, hayranlıktır çoğu zaman bazen kendine olan bazen de karşındakine. Belki de sırf bundan unuturuz aşık olmadan önceki kimliklerimizi. Kabul görmek isteriz, hem kendimizden hem de ondan. Daha önce ben neleri seviyordum ya da nefret ediyordum, neler yapıyordum, kimlerle görüşüyordum heyyy heyyy heyy durun bir dakika bennn benn nereye kayboldum. Peki ben artık olmadığıma göre onu da kaybedersem noolur? Ona tutunmalıyım, o benim dünyam... Biraz abarttık değil mi evet ama yalnızca biraz, birebir olmasa da en artist olanımızdan en serbest yaşayanımıza, en tutkulu olanımızdan en korkulu olanımıza… Kaçımız kendini unutmadan aşk yaşayabiliyor? Ya da tanrım, her şey yolundaydı oysa, bir anda uzaklaşmaya başladık neden, başka birimi var acaba? Bu en kolayı değil mi, e tabiat boşluk tanımazmış, sen artık iki kişilik bir alanda tek kişi olmaya çalışıyorsun, bir yerler yani senin en başta doldurduğun yerler boşalıyor, sen artık o aşkı başlatan kadın değilsin, artık parlamıyorsun, varlığını taçlandırmıyorsun …