Burhan Şeşen'den kaybettiği oğluna mektup

BABALAR GÜNÜN KUTLU OLSUN OĞLUM….

Merhaba canım oğlum… Geçen gün yirmili yaşlardaki fotoğraflarımı buldum. Siyah-beyaz, hafif sararmış, kenarları dışarıya doğru kıvrık, mat kağıda basılmış, yaklaşık otuz senelik fotoğraflar… Üzerimde yakası yıpranmış bol bir kazak ve yüzümde gençliğin verdiği bir rahatlıkla, bir elim çenemde objektife gülümsemişim… Belli ki o aralar işler yolundaymış. Annemle babam henüz boşanmamış, kız arkadaşım müziğe verdiğim ağırlık nedeniyle beni terk etmemiş ve de bir gün daha yaşamı kucaklamış olmanın mutluluğu var sanki o fotoğraflarda… Ama beni daha da etkileyen bir babanın çocuğuna olan inanılmaz benzerliği... Yok yok yanlış yazmadım üstüne basa basa söylüyorum: ‘Bir babanın çocuğuna olan müthiş benzerliği’. Yani bir baba bu kadar mı çocuğuna benzer, şaşırdım inan ki… Ve de bundan inanılmaz bir keyif aldım bir kez daha… Tamam ben senin ‘baba’nım… Belki sana az çok bir şeyler de öğretmişimdir yirmialtı yıllık yaşamımda, evet yaşamımda… Emin değilim. Ama senden öğrendiklerim konusunda; senin beni ‘büyütmen’ konusunda öyle anılarımız var ki, ‘anlatılır’ ve de ‘anlaşılır’ gibi değil…