Pavyon'du Türkçe müzikle en iyi oldu

Gidenler arasında ben de vardım. Bir gün Celal Çapa "Gel seni bir yere götüreceğim" dediğinde "Nişantaşı'nda bilmediğim neresi olabilir?'' diye düşünmüştüm. Niş'ten çıkıp yürüyerek oraya varmamız 5 dakikamızı almamıştı. Aslında hep önünden geçerdim ama ne olduğu konusunda hiçbir fikrim yoktu. 70'li yıllardan kalma pavyon geleneğini devam ettiren bir yerdi. Beyazıt Öztürk, Demet Akbağ gibi isimler de müdavimi olmuştu. İlk gittiğimde acayip derecede eğlendiğim mekâna sürekli gitmeye başlamıştım. Aradan çok zaman geçmeden mekân bir fenomen haline geldi. Haftanın 7 günü iş yapıyordu. Aynı zamanda mekânın ortakları arasında bulunan 'bıyıklı' DJ Yusuf Kurt da büyük bir nam yaptı. İlk kez orada, Ankara havasından türküye, aklınıza ne geliyorsa çekinmeden çaldılar. Mekânın diğer ortağı Adnan Akça konseptlerinden asla vazgeçmedi. Hep aynı tarzda devam ettiler. Geriye dönüp baktığımda görüyorum ki, şu an Türkçe iş yapan mekânların çoğu Scotch'un başlattığı tarzı devam ettiriyor. Ancak artık iş çığrından çıktı. Türkçe mekân açan açana. Ama Scotch, pavyonvari bir gece kulübü olmasına rağmen hepsinden daha kaliteli. Efsane aynı şekilde devam ediyor. Adnan ve Yusuf biraz bıyıkları inceltmişler, ama ambiyansta, hal ve tavırda değişen hiçbir şey yok. İlk günkü heyecan ve mütevazılıkla devam ediyorlar. Şimdi yeni yetme işletmecileri görüyorum da havalarından geçilmiyor. Kendileri müşterilerden daha havalı. Ama hepsinin ömrü kelebek gibi oluyor. "Ben oldum" diyen gece hayatında silinir gider. Mekân sahibi patron olmaz, patronculuk oynayamaz. Scotch'a son gittiğim gece şuna dikkat ettim: Sanat dünyasından birçok kişi hâlâ orada eğleniyor. Niye mi? Çünkü kazık değiller, hesabı şişirmiyorlar. Berrak Tüzünataç, Nejat İşler, İpek Özkök, Ayşe Esmeli, gördüklerimden sadece bir kaçıydı... Diğer mekânlar gelip geçici olabilir, ama Scotch daha uzun süre yıllara meydan okuyacak.