Bıkkınlık
Artık adımı ‘andıç’ larda veya yasadışı siyasi faaliyetinden şüphelenilenler listesinde görmekten bıktım. Andıçlarda o kadar çok maddi hata vardı ki, kurmay eğitiminden şüphe duymaya başladım (adımın geçtiği son andıç bir kurmay albay tarafından imzalanmıştı). Malum, andıçlar, Genel Kurmay Başkanlığı personelinin yurttaşları kendi güvenlik ölçülerine göre “güvenilmez” veya “sakıncalı” olarak damgalayıp, onları takibe almak, gerekirse hayatlarını karartmak için hazırladıkları belgeler. Mesleği askerlik olanların neden böyle üstlerine vazife olmayan şeylerle uğraştıklarına şaşıyorsanız hiç zahmet etmeyin. Çünkü onlar bu ülkenin sahibi olduklarına inanıyorlar ve halk (teorik olarak egemenliğin sahibi olup da hiçbir şeyin sahibi olmayan) denen güruhun o gün veya gelecekte ne mazarratla iştigal edeceğini yakından izliyorlar. Ama o sırada sınırlar yolgeçen hanı imiş (Kenan Evren’in itirafı), kendisi seferberlik durumunda olan birlikler pusu yerlermiş, kendi personelini yanlışlıkla mayınla havaya uçurulurmuş, gelen açık istihbarata rağmen birlikler cephede desteksiz bırakılır ve telef olurlarmış; bunlar görev zayiatı! Daha soruşturulmalarından somut bir şey çıkmadı. Varsa yoksa rejimin bekası ve onun şeref koltuğunda oturan kurumun ayrıcalıklarının ve sorgulanamayan konumunun korunması. Böyle bir rejimin sürdürülmesi mümkün mü? Güçsüz bir milletin güçlü ordusu olur mu? Olursa dış düşmana karşı olmaz.
Bir siyasal düzen kendi halkını devleti için olağan şüpheli olarak görürse, demokratik ve yasal standartları 3. dünya ülkesi düzeyini aşabilir mi? “Ne mutlu Türküm demeyen haindir” diyebilen ve bir çırpıda bu ülkeye canları, malları ve namuslarıyla bağlı milyonlarca farklı soydan olan yurttaşları bırak korumayı, onları hain olarak gördüğünü ilan eden bir Genel Kurmay Başkanı (Y. Büyükanıt) geçti bu ülkeden. Bir başkası (D. Güreş) da Cudi Dağı’na Türk bayrağı çekmekle öğünmüştü. Sanki sadece kentleri koruyordu koca ordu. Çok sevindik!
Eğer 1990ların başından beri benim Kürt sorununu anlamak ve anlatmak için ne yaptığımı, ne yazdığımı ve kimilerini bıktıracak kadar kamusal alanda yaptığım konuşmaları biri izlese, bu ülkenin şiddetten arınarak birliğini ve dirliğini sağlaması için neler önerdiğimi bilir. Bilince de “PKK’yı izlemek gerekçesiyle yapılan listeye adımı koymaz. Koyana en hafif tabirle APTAL derler. Ben aptallardan korkarım çünkü olan biteni anlamaz. Anlarsa da yanlış anlar ve yanlış şeyler yapar. Nitekim o zaman Genel Kurmay İstihbarat Başkanı olan bugünün Genel Kurmay İkinci Başkanı Aslan Güner ben dâhil 2000 kişiyi dinletmiş. Bu kadar zaman ve emek sonrası bir şey bulamadığına göre yapılan masraflar ve harcanan işgücü en azından benim örneğimde heba olmuş.
Eğer siyasal duruşumu ve fikirlerimi beğenmedikleri için beni dinlemişlerse tüm özel görüşmelerim kayıt altına alınarak bir gün aleyhime kullanılmak isteniyordur. Bu da AHLAKSIZLIKTIR. Ben bir asker çocuğu olarak askerlik ile centilmenliği hep bir arada düşünmeye koşullanmışımdır. Ama askerlik babamın zamanından beri değişmiş anlaşılan.
Bu hem vahim, hem de ülke güvenliğinden sorumlu bir kurumun, yurttaşları için güvensizlik kaynağı haline geldiğini gösterir. Beni en çok endişelendirten de bu. Beni kendi ordum korumayacaksa kim koruyacak? Üstelik dinleme araç gereçlerini İsrail’den alırken tüm Türk telekomünikasyon sistemi hakkında özel bilgiler bu ülkeye aktarılmış. Artık her şeyimizi kolayca dinleyebildiği için mi avuç içi kadar İsrail Türkiye’ye pervasızca babalanıyor?
Ne kadar sevindirici ki, içerden birileri bu yasadışı faaliyetin belgesini dışarı sızdırmış. Askerlerin demokrasi ve hukukum üstünlüğüne inanan kesimi ordumuzun ne siyasal bir örgüt ne de yasa dışına kolayca çıkabilecek kontrolsüz bir silahlı güç olmasını istiyor. Ben Türkiye’nin ruhunu “kutsal” ve sorgulanmayan devlet hastalığından kurtarmanın arifesinde olduğuna inanıyorum. Bu tür sızıntıların orduya zarar verdiğine değil, onu arındırdığına ve asli görevine döndürmeye yardımcı olacağını benimsiyorum.
