Sol siyasetin kıyafet sorunu

Sağ ve sol siyasette giyimkuşam farkı daha bizim buralara uğramadı. Ancak Avrupa siyasetinde Alman Yeşilleri’yle başlayan kravatsız, hafif pejmürde devrimci tarz yeni sol akımlarla kıtaya iyice yayılıyor.

Tabii ki SYRIZA ve Podemos’tan bahsediyorum. Gerçi Alman Meclisi’ne blue jean ve lastik pabucu sokan 68 kuşağından Joschka Fischer, SYRIZA lideri Aleksis Tsipras’a çok sert çıkıyor; “Marksist geleneğin vurguladığı teori ve pratiğin diyalektik birliğini bilmiyor. Düşler ülkesinde yaşıyor, iktidara geldi ama kendisini hâlâ muhalefet zannediyor. İnsan iflasın eşiğinde alacaklılarıyla pazarlık yaparken onları azarlamaz” diye eleştiriyor. Ama en azından kravatsız sol bağlamında bütünleşiyorlar.

İspanyol Podemos hareketinin lideri ve Avrupa Parlamentosu üyesi at kuyruklu Pablo Iglesias ve yoldaşları da aynı tarzın temsilcileri. Henüz iktidara gelmedikleri için, AB ile kredi anlaşması örneğinde görüleceği üzere Tsipras gibi kapitalizme teslim olmak zorunda kalmış değiller.

TBMM’de de örgütlü bir hareket bazında olmasa bile bireysel başkaldırılar yaşanmadı değil. Meselâ Ufuk Uras Genel Kurul’da konuştuktan sonra “Kılık kıyafet yasağı olmayan bir Meclis diliyorum. Meclis’e armağan ediyorum” diyerek kravatını çıkarıp kürsüye takmıştı. Yakın zamanda da Sırrı Süreyya Önder Genel Kurul’a kot pantolonla, kravatsız girmişti. Bunlar tekil eylemler olarak Meclis tarihine geçti. Esas zaferi kazananlar ise kadınlar oldu. Türban tabusunun kendiliğinden ortadan kalkmasıyla birlikte kadın vekillere pantolon yasağını kaldıran iç tüzük değişikliği de gerçekleşti.