Hayat...

Çekmeceleri teker teker açtım, bakıyorum.

Lüzumsuz hangi eşyalar, bana yük olan hangi duygular, urlaşmış hangi sözde ilişkiler var…

Liste uzuuun…

Ama bazen böyle yapmak lazım.

Her şeyi kutulamak.

Kutu dışında kalanları çöp sepetine atmak.

Çocuklarla günlerdir hayat yapbozunun içindeyiz.

Ev taşımak yeni bir kapıdan girmek gibi.

Hem korkutucu.

Hem ferahlatıcı.

Ama aynı zamanda çok yorucu.

Bu karmaşada söz verdiğim yazı fikri takibi gecikti, birkaç gün daha affınıza sığınıyorum…

Yerleşir yerleşmez kaldığımız yerden devam…