Bugün dünyanın neresine giderseniz gidin, Türkiye ile ilgili en ufak bir şey duymuş birine rastlar ve sorarsanız “Türk mutfağı hakkında ne biliyorsun” diye, eğer Türkiye’de çok uzun süre yaşamış biri veya bir gurme falan değilse muhtemelen alacağınız cevap sadece iki kelimedir: Döner ve kebap.
Fakat dünyanın büyük başkentlerinden birinde gidilecek bir Türk restoranı sorarsanız bu başkentlerin çoğunda hayal kırıklığına uğrarsınız.
MSA gibi aşçılık markaları tarafından yetiştirilen Türk mutfağı ustalarından birine kazara mesela Roma’daki çok ünlü bir restoranda rast gelirseniz o durumda menüde belki dana incikle karşılaşma olasılığınız da olur. Fakat bu bir tesadüften öte bir şey değildir, kendimizi kandırmayalım, Türkiye dünyanın en eski ama asla globalleşememiş bir mutfak ansiklopedisine sahip. Çünkü bu ansiklopediyi okutacak kütüphaneleri bir türlü açmayı başaramamış.
Türkiye, bugün bir global otomobil markası yaratmak için her yolu denerken, yükte hafif pahada ağır bir otomobil motoru üretmekten çok daha ileri aşamada olduğu mutfak kültürüne para yatıracak babayiğidi hiçbir zaman çıkaramadı.